Uçurtmalar, balıklar ve boğaz

Sabah erkenden kalktım Çengelköyde kahvaltı aşkına. Çocuklarda kıpır kıpır heyecan, balık tutacağız diye. Oltalar akşamdan ayakuçlarına kondu. Sabah çanta hazırla, birini giydir ötekini tuvalete oturttur, kendin hazırlan derken evden çıkamadık vaktince. Gene evden çıkarken yanına skooter yada kamyon alma tartışması. Baktım ikna gücüm zayıf, olta ve kovayı onların eline tutuşturunca otomatikmen kriz çözüldü. Üsküdar’a hareketle meydandaki metro inşaatının etrafından uzunca yürüyüp uçurtma müzesine varıyoruz.. çocuklardan daha meraklıydık. Oradaki görevli uçurtmaların tarihini,yapılışlarını,festivallerini anlattı bize. Ahtopot, kelebek, helikopter böceği ,ejderha şeklinde uçurtmalar.

Çocuklar, ilgilerini çeken birkaç uçurtma ve uçurtmalarla ilgili kitap dışında bir an önce oradan uzaklaşma çabası içindeydiler. Elimi çekip hadi balık tutmaya gidelim deyip durdular. Balıklara uçurtmalardan daha çok konsantre olmuşlar. Akılları fikirleri ordaydı. Birkaç broşür alıp rotayı Çengelköy’e çevirdikten sonra, yol üzerindeki balık avı malzemeleri satan dükkana girip , kurşun ve çapari aldık. Çocuklar kucağımızda biz tabana kuvvet meydana yürüyüp otobüse bindik. Bu kısa yolculuğun sonu Çınaraltı çay bahçesi. Vakit öğlen olmuş. Çıtır çıtır simitler tarihi fırından. Peynir bal zeytin şarküteriden. Ortaya sucuklu yumurta. Birde hararetimiz varmış. Cem 4 su bardağı bende 3 su bardağı çay içmişiz. Sencer boğaz havasında şekerleme yaptı.

İki sandalye birleştirip, battaniyeden yer yaptım ona. İpek mekiri ayakta her zamanki gibi. Uyursa bir şey kaçıracak sanki. Kedi, köpek peşinde. Uzun zamandır edilmeyen bu dört köşe kahvaltıdan sonra yan tarafa balık tutmaya geçtik. Kurşun bağlandı. Çocuklar durun bi , iğneler batacak. Yavaşça açıyoruz. Sallıyor oltayı Cem boğaza. Hadi rastgele. Yavrular bağrış çığrış. Ben atıcam, ben tutucam, ben çekicem, ben ben ben….. Korkuyorum bi yandan olta büyük. Fırlatırken kendileride düşecek. Sencerin biri alnına bir dudağına iki defa kurşun çarptı. Neyseki bişey olmadı. Verdik ellerine oltayı, arkalarında biz. Her an ellerimiz müdahaleye açık. Ara sıra sarıp, tekrar atıyoruz. Ne gelen var ne giden.. Yandaki adam üçer beşer dolduruyor kovayı. Bu iş göründüğü kadar kolay değil söyliyim. Ya balıklar akıllanmış. Ya olta ya yem seçiminde hatamız var. Yavrularında hevesi kursağında kaldı.

Yandaki adam halimizi görünce oltasından iki balığı , çocukların kovasına denizden su doldurup içine koydu. Pek mutlu oldular. Kıpır kıpır balıkların etrafından ayrılmadılar. Ellerine aldılar. Bak bak yüzüyorlar diyorlar. Eve eli boş dönmekten iyidir. Babanneye göstericeklermiş. Sonrada pişirip yiyeceklermiş. Takım taklavatı toplarken Sencerin eline çaparinin iğnesi battı. Cemin Sencer’i tesellisi şöyle: Oğlum usta olurken yaşanır böyle kazalar. Hep Sencerin başına geliyor bunlar. Çünkü İpek temkinli adım atıyor, Sencer balıklama dalıyor her şeye. Daha meraklı. Parktan yola doğru yürürken köpekler yaklaşıyor yanımıza.

İnsan canlısı bunlar . Dostum istemiyorum dememe rağmen beni de yaladılar. Belki, yemek bulma derdindeler. İpek mest oldu köpeklerle oynarken. Yalnız ayrılmak bilmedi. Hadi artık eve dönüyoruz dediğimizde, koydu postasını bize, başladı ağlamaya. Önce Cem ikna turlarını attı, sonra ben. Saatin geç olduğunu, onlarında eve gideceğini vs vs. anlatıp, uyku huysuzluğuyla dönüş yoluna girdik.

Demiryolu Müzesi ve Eminönü

Bugün evden çıkmadan önce scooter krizi yaşadık. Alışveriş arabasından sonra scootersız çıkmam abi modundayız. En son babayla motorsiklete zincirlemeye karar verip ikna ettik. Onlar otoparka gidip bu işi yaparken ben kapı girişinde makyajımı yapıp aşağıya indim. Yanılmışız. İpek ikna olmuş, Sencer bırakmamakta kararlı ama bizde kararlıyız. İhaleyi süt dilimine bağlıyoruz. Markete yürüyene kadar ayrı bir kıyamet. Öğlen vakitleri yaklaştığından uyku huysuzluğuda var. Puset kullanmıyoruz. Anne, baba ; yorulduk deyince sizi mi taşısın kucakta, çantamı taşısın sırtta, yoksa scooter mı taşısın elde. Kadıköye kendimizi atıp, kahvaltıyı börek çay eşliğinde vapurda yapmak vardı ama Cemin beyaz fırın poğaça ve limonatası sevdasına orada tamamlayıp, vapurda soluğu aldık. Köpükler, dalgalar, martılar, gemiler, yorumlar eşliğinde Eminönü ‘ne yanaşmak üzereyken çişim geldi dedi ikiside. Koştuk tuvalete sırayla yaptılar. Vapurda Sencer sıkma portakal suyunu üstüne döktü. Kuruması için kendi haline bıraktık.

İlk Sirkeci garı girişindeki demiryolu müzesini gezdik. Gerçek trenleri de evdeki bozup yaptıkları ahşap tren ve yolları kadar merak edip seviyorlar. Yavruların en çok ilgisini çeken masa üzerine kurulmuş minyatür trenler idi. Bir tanesi çalışıp döndükçe başından ayrılmadılar. İpek müzenin kırmızı perdelerinin arkasında ne olduğunu sordu. Hatta perdeyi açmam konusunda ısrar etti. Müzenin içinde gerçek bir tren bile var. Banliyö treninin makinist bölümü. Çocuklar içine girdiler. Başkaca ilgilerini çeken istasyon çanını çaldılar.

Müze çıkışında dışarıdaki trenlere yeltendiler, sonra çocuklara güneş gözlüğü bakmak üzere Eminönü sokaklarına bıraktık kendimizi. Cemin bildiği gözlük toptancılarının yerinde yeller esince Erbay müzik aletleri mağazasına girdik. Burada geçen sene bizimkilere bir bateri seti bakmıştık. Ama almadık. Bir dahaki gelişe inşallah. Yerine üzerine oturup zıplayacakları balon aldık. 12o kg. çekiyormuş. Evde ben oturuyorum üstüne. İpek te sırtıma çıkıyor. Beraber zıplıyoruz.:))Onca dolaştık . İpeğe gene bir şapka alamadım. Doğubanka geçip çocuklar için cd player bakacaktık ki benim dışında tüm ahalinin yorgunluk , uyku ve açlık sinyalleri çalmaya başladı. Yine Cemin kaşarlı lahmacun isteği üzerine Cağaloğlu Sütişe gitmek için, Nuriosmaniye ye kadar tırmandık. Bana yokuştan götürme bizi diye söyleniyor. Cağaloğlu her yönden yokuş. Hapur hupur yemek sonrası Sirkeciye inerken tozsuz tebeşir ve silgi alıyoruz evdeki yazı tahtamız için. Sencer kucağımda uykuya dalıyor bu arada. Tekrar Doğubanka döndük. Birkaç mağaza dolaştık ki Sencer uyurken, göğsümde kusmaya başladı. Hemen mağaza önüne çıkıp dik tuttum onu ve başını. Kusmaya devam etti. Sanırım midesini üşüttü. Soğuk su, ayran, portakal suyu, dondurma, yemekler. Birkaç esnaf üst baş değiştirmemiz için çarşı içinde yer gösterdiler . Çeşme vardı içerde. Elini yüzünü yıkadım. Onların yedekleri vardı da benim yoktu yanımda. Senceri baştan aşağı yeniden giydirdim. Kendimide ıslak mendille temizleyip dışarı çıktık. Bu halde trene otobüse binsem yanımda oturan küfreder kusmuk kokuma. Hal böyle olunca dolaşmayı kısa kesip vapura bindik. Bu sefer dışarıda oturup martılara simit attık. Yavruların tren merakına Haydarpaşa da inip koşa koşa banliyöye yetiştik. Çocuklu olunca bize hemen yer verdiler. Bostancıya kadar kah hızlanıp kah yavaşlayıp taka taka tak tak seslerinin ne olduğunu sorgulayarak geldik, tıklım tıkış trenden indik ve tövbe dedik. Mısır çarşısına uğrayacaktık, vakit kalmadı. Baharat çalışmaları için çekilmemiş vanilya kahve ve tarçın almam gerekiyordu. Zaten şu Eminönüne gelip iki gün dolaşsan yetmez vakit. Veee maaile, Bostancı Yaşar Ustanın Karadutlu, sakızlı, cevizli, kayısılı, limonlu gerçek parça meyveli dondurmalarıyla günü tatlıya bağladık….

RAHMİ KOÇ MÜZESİ

Bu hafta müze ziyaret ettik. Keyifli ve ilginç objeler gördük. Araba, uçak, tren, gemiler. Denizaltıya yavruların yaşı tutmadığından giremedik. Zeytinyağı fabrikası ,kendi kendine çalışan makineler. Sencerin en sevdiği bölüm at arabaları, otomobil galerileri ve çocuk atölyesindeki büyük abaküs. Salon girişindeki aslanlarıda İpek çok sevdi. Çeşitli makineler bir tuşa basılarak çalışabiliyor. Bir motorsikletin gerçek çalışma sesini dinledik. Kendi boylarına yakın arabalarla oynadılar. Sencer abaküsü görür görmez koşup tırmandı. Boncukları sağa sola itmeye başladı. Ulaşabildikleri her tekerleği çevirmek istediler. Herşeyi ellemek isteyince omzuma aldım Senceri. İpek uyuyordu bu arada. Birazda böyle dolaştık. Cafede çay molasından sonra İpek uyandı. Bahçedeki uçakları gezdik. Uçaklar İpeğin ilgi alanı içinde. Ayrıca Müzenin bahçesindeki oyun alanı ve Atlı Karıncayı hava kararana kadar terketmedik. Bu onların tercihiydi.